خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوق اگر قافله سالار شود قافله راراه خوابیده پر و بال شود راحله را
۲
دعوی پوچ دلیل است به نقصان کمالرهزنی نیست به غیر از جرس این قافله را
۳
خار اگر رحم به این بسته زبانان نکندکیست دیگر که گشاید گره آبله را؟
۴
گشت آرامش دل باعث آسایش زلفکه سکون سرمه آواز بود سلسله را
صفحهٔ ۱ از ۲