خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را
۲
لنگر درد به فریاد دل ما نرسیدتا که تسکین دهد این کشتی طوفانی را؟
۳
دل آگاه ز تحریک هوا آسوده استنیست از باد خطر تخت سلیمانی را
۴
جان محال است که در جسم بود فارغبالخواب، آشفته بود مردم زندانی را
صفحهٔ ۱ از ۳