خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب میگون تو خمار کند تقوی راچشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را
۲
سرو بسیار به رعنایی خود می نازدجلوه ای سر کن و کوتاه کن ای دعوی را
۳
می کند حسن ز خط صورت دیگر پیداقلم موی نماید هنر مانی را
۴
شعله شوق ز شمشیر نگرداند رویلن ترانی نشود بند زبان موسی را
صفحهٔ ۱ از ۳