خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را
۲
بس است خواب گران چشم بی بصیرت رامکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را
۳
مده به خلوت خود راه، اهل صحبت رامساز حلقه کثرت کمند وحدت را
۴
ز خشت، بالش و از خاک تیره بستر کنمکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را
صفحهٔ ۱ از ۲