خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه عشق به ظاهر خراب کرد مراز روی گرم، پر از آفتاب کرد مرا
۲
هنوز رنگ عمارت، نگار دستم بودکه ترکتاز حوادث خراب کرد مرا
۳
به هیچ دلشده ای کار تنگ نگرفتمچرا سپهر به قصر حباب کرد مرا؟
۴
سرم همیشه ز کیفیت سخن گرم استکه جوش فکر، خم پر شراب کرد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲