خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز درد و داغ محبت سرشته اند مرادر آفتاب قیامت برشته اند مرا
۲
دل از مشاهده من کباب می گرددبه آب چشم یتیمان سرشته اند مرا
۳
فنای من به نسیم بهانه ای بندستبه خاک با سر ناخن نوشته اند مرا
۴
چگونه سبز شود دانه ام، که لاله رخانبه روی گرم، مکرر برشته اند مرا
صفحهٔ ۱ از ۲