خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل است باده گلرنگ باده خواران رامدام فصل بهارست میگساران را
۲
ز پای خم چو شدی سر گران، سبک برخیزگران مگرد به خاطر بزرگواران را
۳
رخ شکفته، هوای گرفته می خواهدبه خوشدلی گذران روز ابر و باران را
۴
ز گریه ابر سیه می شود سفید آخربس است اشک ندامت سیاهکاران را
صفحهٔ ۱ از ۵