خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرفت خط تو دلهای بی قراران راغبار، جامه فتح است خاکساران را
۲
ز خوان عالم بالاست رزق خاموشانسحاب آب دهد تیغ کوهساران را
۳
لب تو پرده راز مرا تنک کرده استشراب دشمن جان است رازداران را
۴
همین نه پشت من از بار دل، شکسته شده استشکست خامی این میوه شاخساران را
صفحهٔ ۱ از ۳