خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیستکه سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را
۲
دلیل جوهر ذاتی است با ضعیفان خلقکه تیغ تیز رباید ز خاک سوزن را
۳
نکرده سیر دل و چشم خوشه چینان رابه خانه نقل مکن زینهار خرمن را
۴
گناه ماست شب وصل اگر بود کوتاهکند به موسم حج کعبه جمع دامن را
صفحهٔ ۱ از ۳