خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به کوی عشق مبر زاهد ریایی رامکن به شهر بدآموز، روستایی را
۲
جماعتی که به بیگانگان نمی جوشندنچیده اند گل باغ آشنایی را
۳
ز زلف ماتمیان ناخنی چه بگشاید؟قلم چه داد دهد قصه جدایی را؟
۴
چه دل به شبنم این باغ و بوستان بندم؟که کرده اند روان، درس بی وفایی را
صفحهٔ ۱ از ۲