خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوام نیست چو ایام گل جوانی راشتاب خنده برق است شادمانی را
۲
مکن به لهو و لعب صرف، نوجوانی رابه خاک شوره مریز آب زندگانی را
۳
به کلفتی که ز دوران رسد گرفته مباشکه گردباد سبک می برد گرانی را
۴
به پایداری غم نیست روزگار نشاطشتاب خنده برق است شادمانی را
صفحهٔ ۱ از ۲