خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز عمر باج ستاند می دو ساله مابه آفتاب شبیخون زند پیاله ما
۲
ز بی قراری ما دردسر کشد بالینشبی که دختر رز نیست در حباله ما
۳
ز زیر بال ازان سر برون نمی آریمکه رنگ گل نپرد از نسیم ناله ما
۴
نشسته تا به کمر در میان خاکسترهنوز تشنه داغ است برگ لاله ما
صفحهٔ ۱ از ۱