خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟که خون مرده کند باده را پیاله ما
۲
اگر چه بلبل ما هیچ فصل نیست خموشیکی هزار شود در بهار ناله ما
۳
کجا به دیده ما هر ستاره می آید؟به روی ماه گشوده است چشم هاله ما
۴
ز چشم شور همان در شکنجه ایم مداماگر چه شد چو هما استخوان نواله ما
صفحهٔ ۱ از ۲