خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکست رنگ می از ترک میگساری مانمک به چشم قدح ریخت هوشیاری ما
۲
کم است اشک برای سیاهکاری مامگر کند عرق انفعال یاری ما
۳
نماند در دل خم نم ز میگساری ماسفید شد لب ساغر ز بوسه کاری ما
۴
به چشم جوهریان گوهر بصیرت نیستوگرنه گرد یتیمی است خاکساری ما
صفحهٔ ۱ از ۴