خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رسید صبر به فریاد بینوایی ماکلید روزی ما شد شکسته پایی ما
۲
عجب که دیده ما سیر گردد از نعمتکه ساختند نگون، کاسه گدایی ما
۳
سبک چو ابر بهاران ز لاله زار، گذشتز خارزار ملامت برهنه پایی ما
۴
ز لطف بیشتر از قهر دلشکسته شویمز سنگ سخت تر افتاده مومیایی ما
صفحهٔ ۱ از ۲