خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبل نمی شود به قفس از چمن جدافانوس، شمع را نکند ز انجمن جدا
۲
حیرت مباد پرده بینایی کسی!کز یوسفیم در ته یک پیرهن جدا
۳
هشدار کز خراش دل سنگ خاره شدآخر به تیغ کوه، سر کوهکن جدا
۴
از دورباش سینه گرم ایستاده استفانوس وار از تن من پیرهن جدا
صفحهٔ ۱ از ۲