خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فصل بهار کرد مصور بهشت راپر حور ساخت عالم خاکی سرشت را
۲
هر موج سبزه صیقل زنگ کدورت استاز کف درین دو هفته مده طرف کشت را
۳
هر شاخ خشک می‌دهد از جوی شیر یادنقد از شکوفه کرد بهاران بهشت را
۴
شبنم نکرد داغ دل لاله را علاجنتوان به گریه شست خط سرنوشت را
صفحهٔ ۱ از ۲