خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را
۲
بی چهره گشاده به دوزخ بدل کنددربسته گر دهند به عاشق بهشت را
۳
ممنون نوبهار نگردند اهل درداینجا به آب دیده رسانند کشت را
۴
در شستشوی نامه اعمال عاجزمشستم به گریه گرچه خط سرنوشت را
صفحهٔ ۱ از ۲