خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را
۲
با نیک و بد چو شیر و شکر جوش می زنددریافت هر که چاشنی اتحاد را
۳
در زیر آسمان نبود صبح بی شفقخون در پیاله است جبین گشاد را
۴
زخم زبان چه کار به سرگشتگان کند؟پروای خار و خس نبود گردباد را
صفحهٔ ۱ از ۳