خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق است غمگسار دل دردمند راآتش گره ز کار گشاید سپند را
۲
همت به هیچ مرتبه راضی نمی شودیک جا قرار نیست سپهر بلند را
۳
پیداست بی قراری عاشق کجا رسددر خلوتی که راه نباشد سپند را
۴
اندیشه کهربای غم و درد عالم استاز غم گزیر نیست دل هوشمند را
صفحهٔ ۱ از ۳