خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستی ز خط زیاده شد آن دلنواز راخط صبح نوبهار بود خواب ناز را
۲
دیگر عنان دل نتواند نگاه داشتدر جلوه هر که بنگرد آن سرو ناز را
۳
با قهرمان عشق چه سازد غرور عقل؟از کبک مست نیست حذر شاهباز را
۴
عشاق را ز فقر مترسان که سادگی استنقش مراد، آینه پاکباز را
صفحهٔ ۱ از ۴