خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را
۲
هر گوهری که راحت بی قیمتی شناختشد آب سرد، گرمی بازار خویش را
۳
در زیر بار منت پرتو نمی رویمدانسته ایم قدر شب تار خویش را
۴
زندان بود به مردم بیدار، مهد خاکدر خواب کن دو دیده بیدار خویش را
صفحهٔ ۱ از ۳