خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوتاه ساز رشته آمال خویش رامپسند در شکنجه پر و بال خویش را
۲
پرواز من به بال و پر توست، زینهارمشکن مرا که می شکنی بال خویش را
۳
دست دعا بود سپر ناوک قضادر کار خیر صرف کن اقبال خویش را
۴
دل واپسان به هیچ مقامی نمی رسندبفرست پیشتر ز اجل مال خویش را
صفحهٔ ۱ از ۲