خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از کینه پاک کن دل افگار خویش راصبح امید ساز شب تار خویش را
۲
گردد درین ریاض به آزادگی علمچون سرو هر که بست به دل بار خویش را
۳
از سخت دل زبان نصیحت کشیده دارمشکن به سنگ گوهر شهوار خویش را
۴
بی حاصل است تخم فشاندن به شوره زارمگشا به بیغمان لب گفتار خویش را
صفحهٔ ۱ از ۴