خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر قابل ملال نیم، شاد کن مراویران اگر نمی کنی، آباد کن مرا
۲
ز افتادگی مباد شوم بار خاطرتتا هست پای رفتنی آزاد کن مرا
۳
خواری کشیدگان به عزیزی رسند زودزان پیشتر که یاد کنی یاد کن مرا
۴
گر داد من نمی دهی ای پادشاه حسنیکباره پایمال ز بیداد کن مرا
صفحهٔ ۱ از ۳