خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بشنو ز من ترانه غیرت فزای راگر مردی ای سپند، نگه دار جای را!
۲
سختی پذیر باش گر اهل سعادتیکز استخوان گزیر نباشد همای را
۳
هر چند سر به دامن محمل گذاشته استدل می تپد همان ز جدایی درای را
۴
چند ای سیه درون خود آرا درین بساطپنهان کنی به بال و پر خویش پای را؟
صفحهٔ ۱ از ۲