خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیگانگی شده است ز عالم مراد مایادش به خیر، هر که نیفتد به یاد ما!
۲
چون صبح، جیب و دامن عالم پر از گل استاز باغ دلگشای جبین گشاد ما
۳
کیفیتش ز باده لعلی است بیشترخونی که می خورند حریفان به یاد ما
۴
با نامرادی از همه کس زخم می خوریمای وای اگر سپهر رود بر مراد ما
صفحهٔ ۱ از ۲