خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای جبهه تو آینه سرنوشت ماروشن چو آفتاب به تو خوب و زشت ما
۲
در پله نشیب به قارون برابرستمیزان ز بس گرانی اعمال زشت ما
۳
ما را به شکوه تنگی عالم نیاوردخلق گشاده است فضای بهشت ما
۴
از آب خضر دانه ما سبز گشته استدست آزمای برق فنا نیست کشت ما
صفحهٔ ۱ از ۳