خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالم ختن شد از قلم مشکسود ماجای ترحم است به زخم حسود ما
۲
برهان آدمیت ما، قدسیان بسندگو شعله زاده ای ننماید سجود ما
۳
خورشید از کدام افق سربرآورد؟آفاق پر شده است ز گفت و شنود ما
۴
خوردیم بس که سیلی اخوان روزگارنیلی شد آب چاه ز روی کبود ما
صفحهٔ ۱ از ۲