خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منگر به چشم کم به دل داغدار مافانوس شمع طور بود لاله زار ما
۲
آید اگر چه قطره ما خرد در نظرآن بحر بیکنار بود در کنار ما
۳
هر چند همچو آبله در ظاهریم خشکدر پرده دل است گره، نوبهار ما
۴
آب گهر به خشک لبان می کند سبیلدریا ترست از مژه اشکبار ما
صفحهٔ ۱ از ۴