خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمیخته است مستی ما با خمار مایکدست چون حناست خزان و بهار ما
۲
افغان که نیست سوخته ای در بساط خاککز قید سنگ خاره برآرد شراب ما
۳
جز دیده سفید درین تیره خاکدانصبحی دگر نداشت شب انتظار ما
۴
شد توتیا و آب ز چشمی روان نکرددر سنگلاخ دهر دل شیشه بار ما
صفحهٔ ۱ از ۳