خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از جنبش نسیم کرم زنده ایم مازین باد همچو شیر علم زنده ایم ما
۲
هر چند همچو ذره بی قدر حادثیماز نور آفتاب قدم زنده ایم ما
۳
گلبانگ زندگی به اثر می شود بلندچندان که جا هست، چو جم زنده ایم ما
۴
چون شبنم از چراندن چشم است رزق مانه همچو دیگران به شکم زنده ایم ما
صفحهٔ ۱ از ۲