خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از گریه خاک دام چمن می کنیم مادر غربتیم و سیر وطن می کنیم ما
۲
هر سنگ پاره ای که فتد چشم ما بر اواز یک نظر عقیق یمن می کنیم ما
۳
تیغ فنا چو آب حیات ایستاده استدر خشکسال جسم وطن می کنیم ما
۴
گر توتیا شود قلم استخوان مامشق جنون به زیر کفن می کنیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳