خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای حسن پرده‌سوز تو برق نقاب‌هاروی عرق‌فشان تو سیل حجاب‌ها
۲
از نقطه‌های خال تو در هر نظاره‌ایبیرون نوشته حرف‌شناسان کتاب‌ها
۳
از انفعال روی تو گل‌های شوخ چشمبر پیرهن فشانده مکرر گلاب‌ها
۴
در رشته می‌کشند گهرهای آبداردر موج خیز حسن تو دام سراب‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳