خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۸۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز هر نقش گشته ساده مرادو جهان از نظر فتاده مرا
۲
زه نگیرد کمانِ پر زورمنکشد عقل در قلاده مرا
۳
تا چو مجنون شوم بیابانگردمی‌گزد همچو مار، جاده مرا
۴
صبرِ در مهدِ خاک چون طفلاندست بر روی هم نهاده مرا
صفحهٔ ۱ از ۴