خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودستکار حق بر طاق نسیان مانده، در کار خودست
۲
خضر آسوده است از تعمیر دیوار یتیمهر کسی را روی در تعمیر دیوار خودست
۳
کیست از دوش کسی باری تواند برگرفت؟گر همه عیسی است در فکر خر و بار خودست
۴
پرتو حسن ازل افتاده بر دیوار و دردیو چون یوسف در اینجا محو دیدار خودست
صفحهٔ ۱ از ۲