خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چار دیوار قفس عشرت سرای ما بس استشهربند دام باغ دلگشای ما بس است
۲
خرقه بر بالای ارباب تجرد پینه استپهلوی لاغر به جای بوریای ما بس است
۳
بی نیازانیم، ما را ناز بالش گو مباشغنچه خسبانیم، زانو متکای ما بس است
۴
سیر چشمانیم، ما را بر زر گل چشم نیستبرگ سبزی از گلستان خونبهای ما بس است
صفحهٔ ۱ از ۳