خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهد مستوری گل قطره شبنم بس استچهره مریم دلیل عصمت مریم بس است
۲
مشت آبی می کند خواب گران را تار و مارقطره اشکی پی ویرانی عالم بس است
۳
طفل را حال پدر آیینه عبرت نماستگوشمال آدم از بهر بنی آدم بس است
۴
گو ندارد ماتم ما بی کسان را هیچ کسحلقه فتراک، ما را حلقه ماتم بس است
صفحهٔ ۱ از ۳