خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با کمال قرب، از جانان دل ما غافل استزنده از دریاست ماهی و ز دریا غافل است
۲
آسمان سنگدل از گریه ما غافل استگوش سنگین صدف از جوش دریا غافل است
۳
چهره دل ترجمان رازهای عالم استوای بر آن کس کز این آیینه سیما غافل است
۴
چشم ظاهربین به کنه روح نتواند رسیدسوزن دجال چشم از حال عیسی غافل است
صفحهٔ ۱ از ۳