خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن استعشق، این اوراق را شیرازه دل کردن است
۲
جای خود را گرم کردن در سرای عاریتعکس را در خانه آیینه منزل کردن است
۳
رخنه اندیشه را مسدود کردن عزلت استورنه خلوت را ز فکر پوچ محفل کردن است
۴
گر کلیدی هست قفل کعبه مقصود رادست خود کوته ز دامان وسایل کردن است
صفحهٔ ۱ از ۳