خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهار آیینه طبع سخنساز من استبرگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است
۲
ناله مستانه من بیخودی می آوردهر که از خود می دود بیرون به آواز من است
۳
چون صدف، آبی که دارد گوهر من در گرههمچو سیل نوبهاران خانه پرداز من است
۴
خار صحرای علایق نیست دامنگیر منگردبادم، ریشه من بال پرواز من است
صفحهٔ ۱ از ۲