خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته استدر دل آتش مهیا نوبهاری داشته است
۲
می شود از شور بلبل تازه داغ کهنه اشاز گلی هر کس که در دل خارخاری داشته است
۳
نیست ممکن خنده بر روز سیاه ما کنددر نظر هر کس که چشم سرمه داری داشته است
۴
غنچه گردیدن نمی داند گل خمیازه امدیدن لبهای میگون خوش خماری داشته است
صفحهٔ ۱ از ۵