خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده استپشت از کوتاه بینی ها به عقبی کرده است
۲
رزق ما بی دست و پایان بی طلب خواهد رسانددر رحم آن کس که روزی را مهیا کرده است
۳
می خلد چون خار در چشمش تماشای بهشتهر که سیر گلشن حسنش سراپا کرده است
۴
مردمک چون نقطه سهوست بر چشمم گرانخال او تا در دلم جا چون سویدا کرده است
صفحهٔ ۱ از ۳