خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده استمستی دارد که دنیا را فرامش کرده است
۲
آنچنان کز نقشها آیینه باشد بی خبردیده حیران تماشا را فرامش کرده است
۳
یاد دریا تازه دارد قطره را هر جا که هستقطره پندارد که دریا را فرامش کرده است
۴
در حریم سینه من با خیال یار، دلحالتی دارد که دنیا را فرامش کرده است
صفحهٔ ۱ از ۲