خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده استخویش را محروم از مزد خدایی کرده است
۲
دست خشک آسمان، خورشید عالمتاب راکاسه دریوزه شبنم گدایی کرده است
۳
نیست تاب حرف سختم، گرچه سنگ کودکاناستخوان را در تن من مومیایی کرده است
۴
با هوسناکی نگردد جمع حسن عاقبتاز هدف قطع نظر تیر هوایی کرده است
صفحهٔ ۱ از ۳