خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی قراری های جان را چشم تر پوشیده استپیچ و تاب رشته ما را گهر پوشیده است
۲
می رود زخم نمایانش سراسر در جگرتیغ ما هر چند در زیر سپر پوشیده است
۳
بادبان از سادگی بر روی طوفان می کشدآن که ما را آستین بر چشم تر پوشیده است
۴
در خور ما تلخکامان نیست تشریف وصالاز شکر بادام تلخ ما نظر پوشیده است
صفحهٔ ۱ از ۴