خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رتبه آزادگی در بندگی پوشیده استپله معراج در افکندگی پوشیده است
۲
ابر رحمت را کند اشک ندامت مایه (دار)آبروی عفو در شرمندگی پوشیده است
۳
نیل چشم زخم می باید دل آزاده (را)خط آزادی به داغ بندگی پوشیده است
۴
چهره ماه از طمع داغ کلف دارد مدامروسیاهی جمله در گیرندگی پوشیده است
صفحهٔ ۱ از ۳