خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی استوحشت از فهمیدگان برهان نافهمیدگی است
۲
در بساط آفرینش مردمان چشم راگر لباس فاخری باشد همین پوشیدگی است
۳
دیده حق بین بود از هر دو عالم بی نیازترک دنیا بهر عقبی کردن از نادیدگی است
۴
می کند بر فربهی پهلوی لاغر اختیارهر که داند رنج باریک مه از بالیدگی است
صفحهٔ ۱ از ۳