خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی استچرخ با آن شان و شوکت در رکاب آدمی است
۲
هر جمالی را نقابی، هر گلی را غنچه ای استپرده زنبوری گردون، نقاب آدمی است
۳
نیست در مجموعه افلاک با آن طول و عرضاز حقایق آنچه مثبت در کتاب آدمی است
۴
نشأه عشق الهی را به انسان داده اندگردش این نه خم از جوش شراب آدمی است
صفحهٔ ۱ از ۴