خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکستدیده از حق نمک بست و نمکدان را شکست
۲
گرچه از خط معنبر در سیاهی غوطه زدمی توان زان لب خمار آب حیوان را شکست
۳
چون سهیل از دیدن او بود روشن دیده هااز چه رو خط رنگ آن سیب زنخدان را شکست؟
۴
شد مسلسل حلقه زنجیر، مجنون مراهر قدر مشاطه آن زلف پریشان را شکست
صفحهٔ ۱ از ۳